هفته جهانی ناشنوایان   

فرارسيدن هفته جهاني ناشنوايان (۸-۲)  وروز جهاني ناشنوايان(  ۸ )مهرراخدمت همه عزيزان ناشنوا وخانواده هاي گراميشان وكليه زحمتكشاني را كه توفيق خدمتگزاري اين دوستان را دارند تبريك عرض ميكنم . اين روزها فرصتي ديگر را در اختيار جهانيان قرار ميدهد كه عميق تر وجدي تر به مسائل ومشكلات ناشنوايان بپردازند وانها را بيشتر درك كنند چرا كه در بين انواع معلوليت ها افراد ناشنوا با مشكلات بيشتري مواجه هستند وبه خصوص اگر ناشنوايي قبل از زبان اموزي اتفاق افتاده باشد مشكل اختلال در تكلم نير به ان افزوده خواهد شد. بررسي ها نشان ميدهد كه۸۰% از حواس ويژه مارا بينائي و۱۲% راشنوايي تشكيل مي دهد در صورتي كه با از دست دادن حس بينايي۳۰% ولي شنوايي ۷۰% درك كلي ما نسبت به محيط كاهش مي يابد واين نكته خود ميتواند گوياي مشكلات عديده وچند بعدي ناشنوايان باشد و اكثر افراد هم در برخورد با ناشنوايان به دليل معلوليت پنهانشان نمي توانند به محدوديتشان پي ببرند واين مسئله در تعاملات اجتماعي معضلات زيادي را براي ناشنوايان به وجود مي اورد.

      در حال حاضر بر اساس ميزان شيوع انواع معلوليت ها بيش از۴۰۰۰۰۰نفردر كشورمان دچار اختلالات شنوايي هستند وساليانه نيز بر اساس امارهاي جهاني  قريب به۱۲۰۰۰۰۰نفر نوزاد در كشورمان متولد مي شوند كه حدود۱۲۰۰تا ۳۶۰۰ نفر دچار اختلالات شنوايي هستند و اگر عوامل ديگري مثل عوامل اكتسابي  ، بيماريهاي عفوني و... را اضافه كنيم حدود ۱۰۰۰۰ نفر با اختلالات شنوايي ساليانه به جمعيت كشور اضافه مي شود ( گروه شنوايي دانشگاه علوم بهزيستي) كه اين امار مي تواند بسيار قابل تامل باشد واهميت پيشگيري ونيز برنامه ريزي بسيار وسيع جهت حمايت از انها را نشان مي دهد ويكي از دلايلي كه همواره در كشور بخش زيادي از معلولين از دريافت خدمات مورد نياز محروم بوده اند (بيش از ۴/۳) افزوده شدن تعداد زياد معلولين جديد هر ساله به جمعيت كشور ميباشد (بيش از ۷۰۰۰۰ نفر ) وشايد بهتر باشد بگوئيم كمتر به ريشه ها وعلت ها توجه كرديم وبه طور قطع يقين اگر اهميت برنامه هاي پيشگيري در تمام زمينه هايي كه مي تواند منجر به بروز معلوليت شود در كشورمان بر برنامه ريزان ودولتمردان اثبات شود علاوه بر اينكه هر ساله شكاف بين خدمات ارائه شده با خدمات مورد نياز بيشتر نخواهد شد بلكه به عزيزان معلول هم بيشتر خدمت ارائه خواهد شد واز انسو هم اگر معلوليت بروز نمود خدمات به موقع مي تواند بسيار موثر باشد به عنوان نمونه در خصوص نوزاداني كه با اختلالات شنوايي بدنيا مي ايند شناسايي به موقع و ارائه خدمات مورد نياز مثل تربيت شنوايي ، تجويز سمعك، زبان اموزي و...  ميتواند در استقلال فرد بسيار كارساز باشد وهر چه سن كودك كمتر باشد اثر ان بيشتر خواهد بود لذا ضروري است به جاي اينكه هرساله بگ.ئيم نداريم و نمي توانيم به كارهاي علمي وكاربردي كه نشات گرفته از نيازهاي واقعي وبر گرفته از چالش هاي پيش رو در كشورمان باشد بپردازيم يقينا" به مرور مي توانيم فاصله عرضه وتقاضا را كم كنيم .

       چند سالي است كه معاونت پيشگيري با همكاري معاونت توانبخشي  بهزيستي كشور طرح غربالگري شنوايي را اغاز نموده است ولي پيشرفت ان بسيار كند است و با توجه به اهميتي كه اين طرح دارد ومعمولا" هم در هر استاني حداكثر يك يا دو بيمارستان تحت پوشش طرح قرار دارند وبا مشكلاتي كه در استان ها وجود دارد به نظر مي رسد سالها بايد چشم انتظار بود تا بتوان گسترش طرح را براي تمام نوزادان تازه متولد شده شاهد بود و از طرفي هم مي طلبد كه وزارت بهداشت ودرمان و سازمان مديريت وبرنامه ريزي در اين زمينه حمايت بيشتري را از سازمان بهزيستي به عمل اورند ودر مقابل نيز بهزيستي با بكار گيري امكانات و پتانسيل هاي بالقوه اي كه در جامعه وجود دارد نسبت به گسترش اين نوع برنامه ها اقدام نمايد وصرفا" به توانايي وامكانات درون سازماني بسنده نكند .

    در روزهاي بعد ان شاء الله بيشتر به مسائل دوستان ناشنوا مي پردازيم .

   

 

 

 

لینک